پشتيباني از نام ايران عزيز، آيين ماست

همه سر به سر تن به كشتن دهيم از آن به كه كشور به دشمن دهيم

اندكي پيرامون بدخواهان ايران زمين

بیگانه ستیزی باور بنيادين ماست

در آغاز این برگ خاطرنشان می کنیم که بيگانه ستيزی به معنای كينه توزی و خیره سری نيست. منظور ما بیگانگانی است که همواره اندیشه ی یورش به فرهنگ، تاریخ، تمدن و سرزمین ما را داشته، دارند. ما با ملت های جهان سر جنگ نداريم. ولی نبايد از حقوق ملی خود دست بكشيم و حقارت و پستی را به خود بخريم كه اين بسيار زشت و ناسازگار با تاريخ پرشكوهمان است. خاك ايران زمين تا امروز خون عزيزانش را به خود ديده تا سرپا ايستاده و ما نبايد از كنار اين مهم به سادگي بگذريم.

لطیفه ای که از راه اینترنت در بیشتر کشورهای جهان پخش شد: برخی از ما که معمولاً در اینترنت به سر می بریم شاید از این گونه مطالب کم ندیده باشیم. شاید این یکی را هم دیدید. جوکی که به زبان لاتین در اینترنت پخش شد و نکات ارزشمندی را درباره ی سیاست های رسانه های امریکا پیرامون ایرانیان داشت. ترجمه ی فارسی جوک به شرح زیر است :

مردی دارد در پارک مرکزی شهر نیویورک قدم میزند که ناگهان میبیند سگی به دختر بچه ای حمله کرده است. مرد به طرف آنها میدود و با سگ درگیر می شود. سرانجام سگ را می کشد و زندگی دختربچه ای را نجات می دهد. پلیسی که صحنه را دیده بود به سمت آنها می آید و میگوید :تو یک قهرمانی. فردا در روزنامه ها می نویسند: یک نیویورکی شجاع جان دختر بچه ای را نجات داد .مرد می گوید: من نیوریورکی نیستم.

پس روزنامه های صبح می نویسند: امریکایی شجاع جان دختر بچه ای را نجات داد. آن مرد دوباره میگوید: من امریکایی نیستم از او می پرسند: پس تو کجایی هستی؟

«من ایرانی هستم .فردای آن روز روزنامه ها می نویسند: یک تندروی مسلمان سگ بی گناه امریکایی را کشت.

ایرانیان، چندی پیش در پی پشتیبانی عراقی ها از ادعاهای ساختگی امارات، گرفتن غرامت جنگ را از این کشور گستاخ خواستار شدند.

پدر و دو فرزند دوقلوی شهرزاد میرقلی خانی، بانوی ایرانی دربند دولت ایالات متحده، که مدتهاست در زندان به سر می برد.

به باور برخی از دوستداران ایران زمین و برخی از دوستانی که برای ایران عزیز کار فرهنگی می کنند، افزودن چنین درونمایه هایی پسندیده نیست و گاهی رنگ و بوی انحرافی و سیاسی به کار می دهد. ولی ما این کار را با انگیزه و پشتوانه ای اعتقادی انجام می دهیم. اعتقاد به این که کسی نمی تواند ادعا کند ایران را دوست دارد، ولی با بدخواهان ایران سازش کند و کشته شدن به ناحق ایرانیان به دست بیگانگان را نادیده انگارد. این را هم می دانیم همین که این گفته را بیان کنیم، برخی دیگر بیان می کنند که در خود ایران نیز بسیاری ستم ها می شود، چرا در برابر آن نمی ایستید. آری، درست است در ایران و در هر کشور دیگری در این جهان ستم هایی فراوان هست، ولی ما نمی خواهیم بحث کلیشه ای به راه بیندازیم و چالش های سیاسی کشور را بررسی کنیم. ما تنها و تنها از نام ایران و ایرانی پشتیبانی می کنیم در هر جایی. مگر می شود ایران را دوست داشت، ولی در برابر ستم به ایرانیان در بسیاری از کشورهای جهان، خاموش نشست. ما این گفته را باور داریم و به پای آن خواهیم ایستاد. این همان راهی است که رییسعلی دلواری ها، میرزاکوچک خان ها، ستارخان ها و مصدق ها، تا پای جان در راه آن ایستادگی کردند. بیگانگانی که بزرگان و سرداران این سرزمین را ترور کرده اند، ما چگونه می توانیم در برابر آنها بی تفاوت بایستیم. میهن دوستی بهایی دارد و باید بهای آن را پرداخت. اگر در روزگاری امام قلی خان ها رفتند و درروزگاری دیگر همت ها، باکری ها و چمران ها رفتند تا از میهن دفاع کنند، امروز ما برای انجام دادن کمترین وظیفه ی ملی خود نباید به هر روشی بهانه بیاوریم. به باور ما که بسیار جای شرم دارد برای دفاع از کیان ایران عزیز و ایرانیان ارجمند بنشینیم و دست روی دست بگذاریم.

ما فراموش نمی کنیم که دولت جنایتکار ایالات متحده در برابر مسایل سیاسی که با ایران داشت، به حقوق انسانی ایرانیان تجاورز کرد و هواپیمای مسافربری را در خلیج فارس سرنگون کرد تا فرمانده ناو جنگی این کشور نشان افتخار و جایزه بگیرد. ما فراموش نمی کنیم که از دویست سال پیش تاکنون همواره دولت منفور استعمار پیر (انگلیس) همواره از هر تلاشی برای ضربه زدن به ایران و ایرانیان فروگذار نبوده اند و بیشترین نقش را در جدا شدن سرزمین های ایرانی از میهن مادری داشته اند.

ما فراموش نکرده ایم که روس ها در کشور مقدس ما چه جنایت ها کرده اند، از به توپ بستن مسجد گوهرشاد تا دشمنی های آشکاری که این روزها با ایران از خود نشان می دهند.

ما هشت سال جنگ نابرابر را فراموش نکرده ایم که در میدانی ناحوانمردانه، یک جهان در برابر ایران تنها صف کشید و دولت های عربی؛ غربی، اروپایی و حتی آسیایی و آفریقایی به رژیم بعثی کمک می کردند تا ایران نابود شود. آنها نمی دانستند که این سرزمین اهورایی بیشه ی شیران است. این خاک مقدس هزاران سال سرپا ایستاده و امروز شماری تازه از راه رسیده و شماری بیابان گرد نخواهند توانست آن را با خاک یکسان کنند. آرزویی که بی گمان همه ی بدخواهان ایران زمین با خود به گور خواهند برد.