درونمايه هايی کوتاه پيرامون "ايران فرهنگی"

هر كه در اين سرا درآيد نانش دهيد و از ايمانش مپرسيد، چه آن كس كه به درگاه پروردگار به جان ارزد، البته بر خوان ابوالحسن به نان ارزد. (شيخ ابوالحسن خرقاني)

ما برای آن كه ايران خانه ی خوبان شود   ...    رنج دوران برده ايم   ...   رنج دوران برده ايم ...

ما برای آن كه ايران گوهری تابان شود    ...    خون دل ها خورده ايم   ...   خون دل ها خورده ايم ...

«ايران فرهنگي» واژه است كه مي توان از آن برداشت هاي چندي داشت: نخست مي توان به فرهنگ كهن و پربار ايراني اشاره نمود. دوم اين كه ايران فرهنگي را مي توان به گستره ي جغرافيايي بزرگي تعبير نمود كه فرهنگ و تمدن ايراني هم اكنون نيز در آن جاري است. برداشت ديگري را نيز مي توان نام برد و آن آموزه هاي فرهنگي و ادبي تازه و نويني است كه با كمك گرفتن از پيشينه ي سترگ فرهنگي ايراني، مي تواند جامعه ي امروز ايراني را بهتر، اخلاقي تر و زيباتر گرداند. پيرامون همين موضوع چند نوشتار براي دريافت آماده شده است: 

اندکی پيرامون درونمایه های ایران فرهنگی (الف):

درباره ی ایران فرهنگی سخن های بسیار رفته است که هر یک از بزرگان ایران شناسی از زوایای گوناگون و با توجه به گرایش و تخصص خود به ابعادی از ایران فرهنگی پرداخته اند. یکی از زمینه های بنیادین ایران فرهنگی، گستره ی جغرافیایی پهناوری است که فرهنگ، آیین ها و تمدن ایرانی امروز نیز در آنها به روشنی دیده می شود. ولی در این برگ کوتاه، برآنیم تا با نگاهی به کشور ایران امروز، برخی از چالش ها و کاستی های فرهنگی را برشماریم و بتوانیم برای آنها پیشنهاد راه حل داشته باشیم.

پیش از آن که بخواهیم برجسته ترین کاستی های فرهنگی ایران امروز را نگاهی بیندازیم، یادآوری می کنیم که بخش بزرگی از مسایل و مشکلاتی که امروز ایران و ایرانیان عزیز درگیر آن است، به سبب دور شدن از فرهنگ غنی و کهن ایرانی است. امیدواریم ما بتوانیم با یاری همه ی هم میهنان دست به دست همدیگر دهیم و بار دیگر فرهنگ و تمدن درخشان ایرانی را به همه ی جهانیان نشان دهیم. ایران فرهنگی تنها در گذشته ها و تاریخ و تمدن ایرانی نمی گنجد و ایران امروز ما نیازمند آن است که از ایران فرهنگی بیشتر بداند و بتواند فرهنگ غنی و پربار خود را بازسازی کند و به نوعی آن را برای ایرانیان نژاده دوباره زنده سازد. 

یکی از بزرگ ترین چالش های فرهنگی امروز ما، خودخواهی برخی از ما ایرانیان است. این مهم، یکی از چالشی ترین مسایل کشور عزیزمان است. در بسیاری از موقعیت های اجتماعی به روشنی می بینیم که این ویژگی موجب می شود تا بسیاری از مشکلات پدید آید و هم مینانمان را آزرده سازد. ما اگر یاد بگیریم که کمی هم به فکر دیگران باسیم، کمی هم به فکر جامعه و کشورمان باشیم، بسیاری از مشکلات برطرف می شد. اگر ما از روی میل و با خوشنودی کسب و کار و سودآوری خود را همراه کنیم تا رضایت مردم و ساختن کشور، مسایل فراوانی از پیش روی ایران برداشته می شود. کسی که کالایی را می سازد، کسی که کار بازرگانی می کند، کسی که امانت دار بیت المال مردم است و هر کسی که به گونه ای با مردم سروکار دارد، اگر به این باور برسد که سودآوری و رفاه او و حتی خوشبختی او در گرو خوشبختی همه ی هم میهنانش است، آن روز؛ روز سرافرازی ایران و ایرانیان خواهد بود. در آن روز درهای پیشرفت و زندگی سالم به روی ایران و ایرانی بیش از پیش باز خواهد شد.

از دیگر کاستی های فرهنگی در رفتارهای ما ایرانیان، شتابزدگی، بی اهمیت شمردن اخلاق، تلاش بی وقفه برای درآمدزایی و کنار زدن برخی از رفتارهای انسانی است. امروز ما در کشور عزیزمان موقعیت هایی را می بینیم که متاسفانه هم میهنانمان گاهی تنها پیش رفتن و پول را سرلوحه ی همه ی برنامه های خود قرار داده اند. می شود که هم به اهداف اقتصادی زندگی رسید و هم اخلاق را نباخت. می شود هم به درآمد و سود رسید و هم رفتارهای انسانی را زیرپا نگذاشت و با مردم به درستی برخورد کرد. دربرخوردهای اجتماعی که در کشورمان پیش می آید، گاهی ایرانیان حتی حاضر به پاسخ دادن به هم میهن خود نیستند. در سازمان ها، اداره ها، محل کار، در اتوبوس و تاکسی، در خیابان و کوچه، در برخوردهای دوستانه و در درون خانواده گاهی رفتارهایی با کمترین مایه ی فرهنگ و ادب را از خود نشان می دهیم. رفتارهایی که هرگز هیچ گونه سازگاری با باورهای آیینی ما، با فرهنگ و تمدن ما و با تاریخ ما ندارد. ما اگر می خواهیم جامعه ای سالم و انسانی و مردمی در رفاه داشته باشیم، باید ازخود شروع کنیم و برخی از عادت ها، دیدگاه ها، نگرش ها و رفتارهای نادرست و ناپسند خود را کنار بگذاریم. ما اگر با ژرف نگری، ریزه کاری های رفتار خود و دیگران را بازبینی کنیم، می بینیم که به واقع بسیاری از برخوردها و کارهای خود را نیز تایید نمی کنیم. ما می توانیم در کشوری عزیز، با یکدیگر بسیاری مهربانانه تر با هم رفتار کنیم و از با دستان خود کشورمان را به آن چیزی که شایسته ی نام ایران و ایرانی است، نزدیک کنیم .

باز هم از دیگر کژنگری های ما ایرانیان، کلیشه هایی است که به رفتار ما شکل و قالب های از پیش ساخته می دهد. ما با واژگان شهری و روستایی، میان ایرانیان جدایی می افکنیم، دست کم در مفهوم. ما با نام بردن بالاشهری پایین شهری، پیش فرض هایی را می سازیم که راستین نیستند و تنها موجب جدایی مردم ما و گاهی رنجش برخی از آنها می شود. ما با ملاک قرار دادن توانایی مالی و اقتصادی افراد، سطح تحصیلات، امکانات افراد و میزان سرشناسی و نامداری افراد، دو دستگی و چند دستگی های ساختگی را پدید آورده ایم، که سودی را عایدمان نکرده است و چه بسا موجب کوچک شمردن دیگر هم میهنانمان شده است. ما باید به این باور داستین برسیم که همه ی ما ایرانی هستیم و در یک کشور عزیز و زیبا و به نام ایران در کنار یکدیگر زندگی می کنیم. ما همگی از یک نژاد هستیم و این مهم ما را به سان زنجیر پولاد به همدیگر پیوند می دهد.

در همین زمینه، یکی از نامه هايي که در میان کاربران اینترنت پخش شده را برای دریافت شما می گذاریم. دريافت فايل داكيومنت پيرامون همين موضوع: ((داستان یه روز . . . ))

_______________________________________________________________________________________________________________________________

نوشتار فرستاده شده از سوی یک از هم میهن: «تحریم جوک های توهین آمیز»: این روزها در میان مردمان همدلی بزرگی ایجاد شده است. ما خواهان اصلاح دولت هستیم؛ ولی اصلاح ملت چی. اگر این دو بال به سان گذشته هر دو خراب باشند که بی گمان پیشرفتی نخواهیم کرد. اکنون هنگامه ی آن است که باید لایه­های کشور را با تزریق فرهنگ زندگی بهتر تغییر دهیم تا در سال های آینده ایران بهتری را برای زندگی خود و فرزندانمان داشته باشیم. ما از امروز، برای تحکیم پیوند میان تیره ها و قومیت های کشورمان هرگونه جوک، پیام کوتاه یا حکایتی که در آن به قومی از اقوام ایرانی یا شهروند هر شهری از ایران توهین شده را تحریم می کنیم. از همان وسیله ای که برای انتقال سریع جوک های مخربمان استفاده می کردیم باید در گسترش این فرهنگ والا بکوشیم. باید این رسم بی ادبی رو که متاسفانه قاجارهای بی کفایت پایه گذارش بودند رو از میان ببریم. قاجارها هنگامی که تهران را پایتخت کردند در زمان فتحعلی شاه برای این که برتری سیاسی داشته باشند نسبت به شهرهای مهم دیگر ایران از جمله تبریز با اینکه خودشان ترک بودند جوک گفتن علیه ترک های تبریز و بقیه نقاط را آغاز کردند. در زمان رضاشاه هم جوک گفتن بر ضد گیلانی ها رواج پیدا کرد. دلیلش هم میرزا کوچک خان بود. در هر روی ریشه بیشتر این جوک گفتن ها سیاسی بوده ولی هنوز هم ادامه داره ... این پیشنهاد ارزشمند یعنی مبارزه با لمپنیسم. یعنی شکست سیاست تفرقه انداز و حکومت کن. یعنی گستراندن انسان گرایی و خردگرایی.

نوشتار فرستاده شده از سوی یک ايراني در همین زمینه: هنگامی که تبریز پایتخت ایران شد، کشور دوباره به جایگاه بزرگی دست یافت و بخشی از شکوه گذشته ی خود را باز یافت. هنگامی که اصفهان پایتخت ایران شد، کشور از دید زیبایی و هنر، نمودهای بی مانندی را آفرید. هنگامی که شیراز پایتخت ایران شد، کشور از دید فرهنگ و ادب بهترین کشور جهان شد.هنگامی که مشهد پایتخت ایران شد، کشور به مدیترانه و خاور دور رسید. هنگامی که تهران پایتخت ایران شد، کشور تجزیه شد، سرزمین کهن آریایی ازهم گسیخت، یک عیاش شاه ایران شد، یک بی­سواد شاه شد، استبداد در کشور به راه افتاد، فقر و فساد گسترش یافت و بسیار نابسامانی های دیگر. نکته جالب این که تهرانی ها مردمان شهرهای دیگر ایران را دوست ندارند و برخی از آنها حتی از مردمان با فرهنگ و تمدن دیگر شهرها بدشان هم می آید.

_______________________________________________________________________________________________________________________________

کتاب ((آداب معاشرت)) نوشته ی منصور احمدی

_______________________________________________________________________________________________________________________________

یکی از ویژگی های ناپسند اخلافی که در میان برخی از ما ایرانیان بارها به روشنی دیده شده است، همان رفتار و نگرش نادرستی است که بیگانگان و ایرانیان بیرون از کشور که برای مدتی به ایران می آیند، از آن می نالند و آن را بسیار ناشایست می شمارند. این دیدگاه و رفتار ناپسند، «نداشتن چشم دیدن پیشرفت و پیروزی دیگران» است. آری این روش ناپسند در میان بخشی از جمعیت ایرانی دیده می شود که شمار آنها کم هم نیست. نمی دانیم که ریشه ی آن چیست و از کجاست و نمی خواهیم هم که به پیشینه های آن بپردازیم. بلکه می خواهیم بگوییم که ما باید این ویژگی رفتاری و اخلاقی ناشایست را کنار بگزاریم. بسیاری از ما هنگامی که پیشرفت و کامیابی دیگران را می بینیم، گویی که شکست خورده ایم، گویا دچار سرخوردگی می شویم و انگاری که به وی رشک می بریم. در حالی که بسیار در اشتباه هستیم . شکوفایی و شادی هم میهنان ما وابستگی بسیاری به ما نیز دارد. ما همگی اعضای یک خانواده ی بزرگ به نام «ایران» هستیم. ما با این رفتار ناسپند گاهی نزدیکان را از خود دور می کنیم و در آنها دلسری ایجاد می کنیم. بنده به یاد دارم هنگامی که افشین قطبی مربی ایرانی تیم ملی فوتبال کره جنوبی پس از سال ها به کشور مادری اش آمده بود، پس از مدتی که در ایران ماند، به روشنی ایران ویژگی ناپسند را یاد کرد و خواست که ایرانیان این نگرش نادرست را کنار بگزارند. این گونه است که ما گاهی دچار عادت های خود می شویم و اگر همگی ما تنها کمی در خود تغییر ایجاد کنیم، نتایج آن شگفت آور خواهد بود.

سیاست زدگی، بهترین عنوانی است می توان برای بسیاری از چالش های زندگی روزانه ی ما ایرانیان برگزید. این یکی، به واقع گاهی روان ایرانیان را به ستوه در آورده است و رنجش فراوان را بر هم میهنانمان آورده است. سیاست زدگی بدین معنا که ما همه چیز را از زمان و زمان به سیاست پیوند می دهیم. هرکجا که مشکلی پیش می آید، آن را به چالش ها و نارسایی های کلان کشوری ربط می دهیم. بیشتر توضیح داده می شود تا موضوع روشن شود. برای این کار نمونه هایی بیاوریم بهتر خواهد بود. فروشنده ای را به یاد بیاورید که کالاها را با سود گزاف به خریداران می فروشد و هنگامی که جلوی این کار گرفته می شود، با ناراحتی و اخم شروع به گله و شکایت از سیاست و مسایل کلان کشوری می کند. آیا اگر ما به درستی رفتار کنیم و با هر کسی که در ارتباط هستیم، به انصاف برخورد کنیم، بسیاری از مشکلات برطرف نخواهد شد؟ دارنده ی یک کسب و کار را به یاد بیاورید که به جهت تحولات جهانی، تغییرات بومی بازار و شاید هم بی تجربگی و اشتباهات خود، در کارش موفق نمی شود، آیا حق با وی خواهد بود که همه ی ساختارهای اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و ... را در کشور به خاطر وضعیت خود، زیر سوال ببرد. ما در بسیاری از موقعیت ها، ریشه ی مسایل را در بیرون از وجود خود جستجو می کنیم. اگر پیشرفتی در کارمان باشد، آن را به خود نسبت می دهیم و اگر کم و کاستی در کار باشد و در کارمان به کامیابی نرسیم، علت آن را با اطمینان کامل به عوامل بیرونی و یا چارچوب های کشورمان نسبت می دهیم. باید این دیدگاه را کمی تعدیل کنیم و همواره ریشه ی همه ی چالش ها و کاستی ها را بر گردن سیاست نیندازیم. شاید یک علت این نگرش نادرست، این باشد که با این کار راحت می شویم و دیگر مسوولیتی را متوجه خود نمی دانیم. مطمئن می شویم که ما کار خود را درست انجام داده ایم ولی دیگران نگذاشتند که به نتیجه برسد. این را بدانیم که اگر روزی برسد که حتی هیچ یک از سران یک کشور، دلسور آن کشور نباشند و جامعه دچار چالش های سیاسی کلان باشد، حتی در آن کشور نیز بار مسوولیت از گردن مردم برداشته نمی شود. چرا که کشور از آن مردم است و اگر مردم کشوری اندیشه ی ساختن روح و جسم کشورشان را نداشته باشند، آن کشور هرگز در جهان سر خود را بلند نخواهد کرد.

افسردگی و غم زدگی مزمن، یکی از بیماری های روحی روانی است که بسیاری از ما ایرانیان به آن عادت کرده ایم. ما شاید اگر نگاه ژرفی به خود بیندازیم می بینیم که شاد بودن و شادی کردن و از ته دل خندیدن را فراموش کرده ایم. ما گاهی می بینیم که گویا اصلاً بلد نیستیم خوشحال و سرخوش باشیم. انگار که همیشه چشم انتظار بدی ها، خبرهای ناخوش و رخدادهای ناخوشایند هستیم. ما هنگامی که در شهر گام برمی داریم، این گفته را با چشمان خود می بینیم. شاید بسیاری از ما برای این حالت هزاران دلیل بیاوریم. لی دوستان ارجمند هیچ وقت دیر نیست برای خندیدن و لمس کردن زندگی با همه ی خوشی ها و غمهایش. انگار لبخند نزدن بخشی از خرده فرهنگ های حتی شهرها و روستاهای ما شده است. بسیاری را می بینیم که آیین های سوگواری بزرگان دین را تمام و کمال برگزار می کنند، ولی از روز زاده شده همین بزرگواران به سادگی می گذرند. نمی خواهیم مانند بسیاری از مباحث دیگر، گریزی بزنیم به مسایل سیاسی، چراکه نه می خواهیم بحث کلیشه ای شود، نه می خواهیم همه ی تقصیرها را به گردن دیگران بیندازیم و نه این که می خواهیم کار خود را با این گونه گفته ها به چالش بکشیم. ما می خواهیم راه حل پیدا کنیم.

راه حل بسیار ساده ست. آری، باور داشته باشیم که سختی ها و دشواری ها بخش جدایی ناپذیر زندگی هاست. ما برای احساس کردن خوشبختی و شاد بودن بهانه می آوریم . ما همیشه امروزها را فدای فرداها می کنیم و فراموش می کنیم که شاد بودن خیلی ساده تر از آن است که ما این گونه آن را از خود دور می بینیم. پس دور کنید از خود این همه موج منفی و مخرب را و به هر چیزی که دوست دارید و هر چیزی که حس خوبی به شما می دهد بیندیشید تا لبخند بر لبهاتان بنشیند و این لبخند را به هم میهن خود هدیه دهید.

_______________________________________________________________________________________________________________________________

بني آدم اعضاي يكديگرند      كه در آفرينش ز يك گوهرند

چو عضوي به درد آورد روزگار       دگر عضوها را نماند قرار

تو كز مهنت ديگران بی غمي      نشايد كه نامت نهند آدمي

ايران بزرگ در هنگام هخامنشيان كه گستره ي فرهنگي ايران زمين را نيز در خود دارد.

_______________________________________________________________________________________________________________________________

 اندکی پيرامون درونمایه های ایران فرهنگی (ب):

درباره ی ایران فرهنگی، در بسته های چندرسانه ای و هم در این تارنما، تا جایی که توان ما یاری می دهد، گفته و نوشته ایم. ولی در اینجا می خواهیم با برشمردن مواردی ملموس و کاربردی، به بازسازی ایران فرهنگی کمک کنیم. هنگامی که از ایران فرهنگی سخن گفته می شود باید بسیار هوشیارانه سخن برانیم، چرا که از چندین هزار سال پیشینه ی تمدن و فرهنگ و از بزرگ ترین چهره های فرهنگی و ادبی جهان سخن می گوییم. البته ما خود را بسیار کوچک از آن می دانیم که بتوانیم حتی گوشه هایی از فرهنگ ناب ایرانی را برای هم میهنانمان باز کنیم و از آن سخن بگوییم. ولی در هر روی، از اندازه ی توان و دانسته های خود از این اقیانوس بی کران، به این موضوع می پردازیم. پس بدون توضیح بیشتر، به برخی از راهکارهای پیشنهادی برای ساختن ایران فرهنگی اشاره می کنیم:

(1) امروز ما در ایران، بیش از آن که به فکر پیشی گرفتن از دیگران باشیم، به کمک کردن به آنها و با هم بودن ارزش می نهیم. ما باور داریم که یاری کردن یکدیگر ارزشمندتر از رقابت کردن با یکدیگر است.

(2) ما از پیشرفت، پیروزی و کامیابی همه ی هم میهنانمان خوشنود می شویم و می کوشیم تا ما نیز از آنها الگو بگیریم و در زمینه های دلخواه خود در جایی که توانایی آن را داریم، بدرخشیم.

(3) با به جای نشستن، دست دست کردن و از بدی روزگار گفتن، تلاش می کنیم، می کوشیم تا زندگی خود را بسازیم و در همین حال در اندیشه ی ساختن کشور عزیز خود نیز هستیم و خوشبختی خود و مبهن خود را هرگز جدای از یکدیگر نمی دانیم.

(4) ما کشور زیبای خود را دوست داریم و این حس مادرزادی را به فرزندان و آیندگان ایران زمین نیز منتقل می کنیم تا آنها نیز با این امانتی که گذشتگان به ما رسانده اند، به خوبی رفتار کنند و هر روز آن را شکوفاتر و زیباتر از دیروز گردانند.

(5) ما با کاوش و آگاه شدن از ابعاد گوناگون فرهنگ و آیین های کهن ایرانی، می کوشیم تا بار دیگر سنت های اصیل ایرانی را در زندگی خود زنده سازیم و روش های درست زندگی کردن را باز می آموزیم.

(6) ما معیار ارزیابی انسان ها را رفتار، گفتار و اخلاق آنها و در یک کلام، منش و شخصیت آنها می دانیم. ما هرگز دارایی های مالی، پست و مقام اجتماعی و سیاسی و شاخص هایی از این دست را مایه ی برتری انسان ها بر یکدیگر نمی دانیم. هر انسانی با گفتار و رفتارهای درست خود و یا اخلاق و ادب خود می تواند شایستگی خود را به دیگران بنمایاند.

(7) ما همه ایرانی هستیم و در ایران عزیز زندگی می کنیم. قومیت موجب جدایی ما نشده است. آذری، کورد، خراسانی و بلوچستانی همگی ایرانی هستند. زبان و گویش های گوناگون موجب جدایی ما نشده است. امروز در ایران ما، آذری ها، گیلکی ها، کردستانی ها، لرستانی ها، عرب های خوزستان بزرگ، کرمانی ها، یزدی ها، اسفهانی ها و ... همگی در کنار یکدیگر در هر شهر و روستایی زندگی می کنند و زبان و گویش هرگز جدایی میان آنها پدید نمی آورد. امروز در ایران ما، شهری و روستایی معنایی ندارد، پایین دستی و بالادستی معنایی ندارد و ما با هوشیاری، این گونه دودستگی ها و چند دستگی های ساختگی را از میان بر می داریم و میان برادران و خواهران خود در ایران زمین جدایی احساس نمی کنیم.

(8) ما امروز، بیش از هر چیز دیگر در زندگی به درستکاری و راستی، باور داریم. اگر کسی که دزدی می کند، قانون را نادیده می گیرد، بی اخلاقی می کند و یا به هر گونه ای زیبایی اجتماع را آسیب می زند و یا دیگران را آزرده می سازد ... ما اینها را دوری از فرهنگ کهن و پربار ایرانی می دانیم. ما این زشتی رفتارهای ناپسند را به هم میهنانمان گوشزد می کنیم و می کوشیم تا آنها را از روش نادرستی که در پیش گرفته اند؛ بازداریم. همه ی اینها برای آن است که می خواهیم کشوری پاک، زیبا و تندرست داشته باشیم، زیرا  ما ایرانیان میهن خود را دوست داریم. ما بارها در طول تاریخ دور و تاریخ نزدیک خود ثابت کرده ایم که از جان خود هم گذشتیم تا از ایران عزیز محافظت کنیم.  

(9) ما ریختن زباله ها و پسماندهای خانه و یا محل کار خود در گذرگاه های همگانی و در شهرها یا روستاها را بسیار زشت و ناپسند می دانیم. ما هرگز دست به این کار نمی زنیم و اگر برخی از هم میهنان ما این کار را انجام دهند؛ به آنها گوشزد می کنیم که با این کار به چهره ی کشور عزیزمان آسیب می زنند. کشوری که برای همه ی ماست. ما کمک می کنیم که در فضاهای شهری، بین شهری، در جنگل ها، کوه ها، دشت ها، بیابان ها، دریاها و ... فضایی پاکیزه داشته باشیم. این کار هم احترام به دیگر هم میهنان ماست، هم ارج نهادن به زحمت کسانی که کار تمیز کردن آنها را انجام می دهند، هم دوست داشتن حیوانات و گیاهانی که آفریده ی پروردگار هستند و سرانجام این که ارزشمند دانستن و شکر به جای آوردن زمین و نعمت های خداوند است.

(10) ما ایرانیان با نگاهی به فرهنگ و تمدن کهن خود، امروز نیز اخلاق، ادب، راستی، درستی، انصاف، پاکی، مهرورزی و خردورزی را پایه های کلیدی زندگی خود می دانیم و همواره می کوشیم این ستون های خانه ی زندگی خود را استوار ساخته و آنها را به فرزندان خود و آیندگان ایران زمین نیز بیاموزیم.

(11) امروز ما در جاده ها، راه های برون شهری و درون شهری، خیابان ها و کوچه ها، هنگامی که سوار بر وسیله ی خود هستیم، گذشت و مهرورزی به دیگران را فراموش نمی کنیم. ما اگر حق را هم با خود بدانیم، به دیگران اجازه می دهیم تا از راه بگذرند و به آسانی می توانیم راه را برای هم میهنان عزیزمان باز کنیم. ما برای مسایل کوچک و برخوردهای ناچیز، با یکدیگر درگیر نمی شویم. زندگی شهری پر است از برخوردهای پیش پا افتاده میان وسایل و حتی خود انسان ها. پس ما نیز برای هر گونه پیشامد کوچکی، ارزش های انسانی را زیر پا نمی گذاریم و به دیگران ارزش و ارج بالایی می گذاریم. ما این کار را به سختی انجام نمی دهیم و از روی خواست دل خود و با خوشنودی این کار زیبا و انسانی را انجام می دهیمغ چرا که بدان باور ژرفی داریم.

دريافت چند فايل هاي چندرسانه ای پيرامون فرهنگ ایرانی و ايران فرهنگی:

از آنجایی که ما بیشتر از راه درونمایه های چند رسانه ای با هم میهنانمان ارتباط برقرار می کنیم، اکنون نیز سخن را به درازا نمی کشیم و تلاش می کنیم با کمک برخی فایل ها، این بحث را کامل کنیم. بسیار خرسند می شویم که پس از دریافت و دیدن آنها، دیدگاه خود را برای ما بفرستید و ما را از نظرهای خود آگاه و بهره مند سازید. از این رو می توانید نماهنگي از آزمایش روان شناسی بر روی حیوانات را دریافت کنید. همچنین در زیر فایل های نمایش (پاورپوینت) برای دریافت آورده شده است. این فایل ها برخی از روش های درست زندگی که فراموش شده اند را گوشزد می کنند. ما می توانیم دوباره گفتار، پندار و کردار خود نیکوتر گردانیم و بازگردیم به آیین های زیبا و منش های فرهنگی کهن خود.

این دانستني را به خاطر بسپاريد: برای صحبت با موبایل بیشتر از گوش چپ استفاده کنید. روزانه بیش از دو فنجان قهوه ننوشید. قرص و داروها را با آب خیلی سرد نخورید. پس از ساعت 5 بعدازظهر از خوردن غذای چرب خوداری کنید. مصرف چای روزانه را کم کنید. از مقدار غذای چرب و اشباع شده با روغن در وعده های غذایی کم کنید. در صبح آب بيشتر و در شب آب كمتر بنوشيد. از گوشی موبایل در هنگام شارژ شدن دوری کنید. از سمعک، هندزفری و هدفون های تلفن ثابت و موبایل برای مدت طولانی استفاده نکنید. بهترین زمان خواب از ساعت 10:00 شب تا ساعت 6:00 صبح است. پس ازخوردن دارو فورا به خواب نروید. هنگامی که باتری موبایل ضعیف است با جایی تماس نگیرید و تماس کسی را پاسخ ندهید، چون در این حالت امواجی که گوشی پخش می کند، 1000 برابر است.

فايل هايي که دیدن آنها برای یک بار خالی از لطف نیست:‌

دريافت يك فايل نماهنگ پيرامون شعر بيا تا قدر يكديگر بدانيم   كه تا ناگه ز يكديگر نمانيم (free video file)

_________________________________________________________________________________________________________________________________________________

پيرامون برخي از شبكه هاي فارسي ماهواره اي كه آسيب هاي بزرگي به فرهنگ ايراني مي زنند:

از همه ي پدران و مادران ايراني درخواست و خواهش مي كنيم كه بياييد همگي با همراهي يدكديگر از دستگاه ماهواره به درستي بهره ببريم و در برابر هجومي كه غرب يه فرهنگ ايراني آورده استوار باشيم. موضوع اين سخن هرگز شبكه هاي غيراخلاقي نيست، چراكه اين شبكه ها به خودي خود مورد تنفر هستند و نيازي به گوشزد نمودن در اين باره نيست. ما به شدت از شبكه هاي بيگانه ي فارسي زبان ابراز انزجار مي كنيم كه پنهان و آشكار در حال زدن آسيبهاي جدي به پايه هاي فرهنگ ايراني و بنيان خانواده در ايران هستند. اگر از تاريخ، فرهنگ، آيين و ادب ايراني و نيز همه ي اديان ايرانيان از جمله اسلام،‌ زرتشت،‌ مسيحيت و كليمي شناخت درستي داشته باشيم، بر ما روشن مي شود كه مفاهيم سبك، بي اخلاقي و بي بندوباري كوچك ترين جايي در اين سرزمين نداشته و ندارد. بهتر است بي پرده تر سخن را باز كنيم ... شيكه هايي مانند فارسي وان، پي.دي.اف، پي.ام.سي و ... كه اكنون پيوسته فيلم و سريال هاي دوبله فارسي پخش مي كنند، بسيار زيركانه و به شيوه اي اهريمني در حال زدن ضربه هايي سخت بر پيكره ي فرهنگ ايراني هستند. بر ما و شماست كه نه تنها خاموش نايستيم، بلكه در برابر اين حركت پليد، زشت و آلوده برخيزيم و هوشيار و آگاه باشيم. اگر ايراني هستيم همان گونه كه در برابر جدا شدن يك وجب ز خاك اين سرزمين پايداري مي كنيم و جان فدا مي كنيم، بايد براي محافظت و نگهداري از فرهنگي كه فردوسي بزرگ و ديگر مفاخر ايران زمين به ما هديه دادند، نيز فعال و پويا باشيم و از خود انفعال و ناآگاهي نشان ندهيم. سپاس فراوان از پدران و مادراني كه به اين نكته ي كوتاه ولي بسيار عميق و مهم توجه كرده و آن را رعايت مي كنند.

امروز، ايران را چگونه بسازيم؟

اين نوشته توهين به كسي نيست سياسي هم نيست. تنها بیانگر راه حل برخی از گره های فرهنگی ماست.

ایرانی­ها شبی یک ساعت به کارها و رفتارها آن روزشان بیاندیشند.

ایرانی­ها  پیش از پرتاب ناسزا به بیرون، دهانشان را ببندند و تا بیست بشمرند. به ویژه هنگامی که در خیابان و جلوی دید دیگران هستند.

هر خانواده‌ی ایرانی هر روز یک روزنامه بگیرد. هر روزنامه ای.

هر ایرانی تعهد کند که هر ماه یک کتاب تازه بخواند … حتی شده درباره بی­ربط ترین و ناشناخته­ترین موضوعاتی که به ذهن می رسد.

رانندگان به جای دختری که در آن سوی خیابان ایستاده به داشبورد جلوی چشمشان نگاه کنند و از سرعت مجاز در هیچ شرایطی بیشتر نروند.

همه باور کنند که این کسی که می­خواهیم کلاهش را برداریم تا این که شب برای عزیزمان هدیه ببریم، خودش عزیزِ یک نفرِ دیگر است.

بفهمیم كه زرنگی، ضایع كردن حق دیگران نیست. بلكه با رعایت حقوق دیگران رسیدن به حقوق خودمان یعنی انسان زرنگ و کاردرستی بودن.

بفهمیم كه اگر صاحب یك بوتیك هستیم شغل ما بوتیك­دار است یا اگر راننده تاكسی هستیم شغل ما راننده است. نه اینكه همه دزد و كلاهبردار باشیم و از شغلمان مانند راهی برای كلاهبرداری استفاده كنیم. به شغلمان احترام بگذاریم و بگذاریم دزدی برای كسی باشد كه شغلش دزدی است.

مردهای ایرانی بپذیرند که عشق و رابطه یک بازی برد و باخت و تلاشی برای برتری یافتن بر دیگران نیست. زنهای ایرانی باور کنند که خانواده ریشه ای ترین و زیباترین نهاد اجتماعی در جهان است که ساختن آن تنها با دستان پرمهر آنها ممکن است.

مردها تمرین کنند که رد عبور زنی را با نگاه شخم نزنند و زنان تمرین کنند که هر گاه با مردی ارتباطی داشتند این برابر با آسیب رساندن به پیوندهای مقدس خانوادگی نباشد.

چرا اگر برخی از ماها برای یک ماه یا چند روز هم که شده به خارج از کشور برویم (برای نمونه به سوئد!) رفتارمان تغییر می کند؟ یعنی خوب می شویم!  

ورزشکاران ما پس از باخت به رقیب تبریک بگویند و زمین و زمان را به باد توهین نگیرند.

ایرانی‌ها به جای تمسخر قیافه و ظاهر سیاستمداران ، فکر کنند که ایراد کار و عملکرد آن شخص در کجاست.

به نمایشگاه کتاب برویم برای کتاب دیدن یا خریدن.

همان گونه كه می اندیشیم همان گونه هم رفتار کنیم. فراموش نكنیم ریا كه اكنون عادت جامعه ایرانی شده یك بیماری اجتماعی است.

خیلی ساده بپذیریم همه ما در رفتارمان مشکلاتی داریم. ولی می­توان آن را اصلاح کرد. اگر شرایط کنونی ایران مناسب نیست، همه دلیلش مدیران و بالاسری­های ما نیستند و نقش اصلی را خودمان در این جایگاه داریم.

به امید روزی که همگی       دست در دست هم دهیم به مهر      میهن خویش را کنیم آباد

ایران می­تواند همچون گذشته بهترین باشد. ایران و ایرانی لیاقت این بهترین بودن را دارد. برای این که ایران خوب شود خود ما باید بهترین باشیم. نباید به دلیل این که او خوب نیست من هم خوب نباشم. این یک باور است. باوری که یک کشور فرهنگی و با تمدن و تاریخ بزرگ را دوباره می سازد.

سرانجام فايل زير را دريافت كنيد تا كمي بيتشر بينديشيم كه آيا اين شيوه ي رانندگي برازنده ي يك ايراني است؟ برخوردهاي سنگين و ناگوار خودروها و موتورسيكلت ها در تونل توحيد تهران

_______________________________________________________________________________________________________________________________

باشد كه فرهنگ ايرانی را ارزشي والا نهيم و زندگي خود و كشور خود را با آن بسازيم.

تقديم به آذربايجان آريايي، آذری های  آذربايجان زمین، ملت بزرگ ایران در سرزمین های آران، شروان، باكوان و ايران شمالي

برای بهره‌مندي از درون‌مايه‌ اين تارنما، نام بردن بن‌مايه بایسته است.

All Rights Reserved to Iran-7000 Cultural Group

Copyright © 2011 Irane7000saale.com